Banidoso

At dahil naiiwan na ako sa ere ng blog ko, kelangan ko na at obligado akong magpost. Hindi ko alam kung ano ang ipopost ko. Wala rin akong maisip na pwedeng pag-usapan na magkakainteres ka. At lalong wala akong mai-share na problema, good news, or bad news pa man (manuod ka na lang ng balita).

Matagal ko nang balak mag-iwan ulit ng post sa blog na ito. Wala nga lang akong mapaghugutan ng mga salita at kwento. Wala kasi akong inspirasyon. Nakakapagsulat lang ako kung naiinspire ako, kung meron akong nabasang libro, napanuod na movie, nakilala, o kung broken-hearted ako o inlove na inlove. Ang problema, banidoso ako sa mga panahong ito. (Oha! Banidoso ang tagalog ng salitang "vain". Natutunan ko lang yan kanina kay Big Brother.LOL!) Ayun nga, banidoso ako ngayon. Kumbaga, sakto lang. Walang thrill. Ordinaryo lang. Parang painting na black and white kung saan dominante yung color white. Parang pizza na walang toppings.

Pero sabi ni Samantha Sotto, author ng Before Ever After, kung gusto mo talagang magsulat,hindi mo kailangang maging inspirado o broken hearted para sumulat. Kaya nga eto kahit banidoso ako, kelangan ko pa ring magsulat ng kwentong walang kwenta. Naalala ko tuloy iyong nga panahong gustong gusto ko magsulat tapos ang daming ideas ang umiikot sa ulo ko pero ni isang salita wala akong maisulat at umaabot ako ng isang oras kakaisip kung paano magsimula. Nakakabaliw at nakakainis. Ang hirap kasi sakin di ko alam ang salitang draft. Sabi nga, ang ideas parang call of nature iyan, kailangan mong itigil kung ano man ang ginagawa mo para maidocument mo yung nasa isip mo dahil pag lumipas na, di mo na maaalala. Kainis, di ba?

Ayan! Meron na ulit akong bagong post. Hindi na magtatampo si kumareng blog sa akin. :)

30-day Blog Challenge

I find it fun to take this 30-day blog challenge. I got it from one of my blogmates... I'm running out of wit to blog so I guess this is great. :D

Day 01- A recent picture of you and 15 interesting facts about yourself Day 02- The best thing you like about your Mom. Day 03- A picture of a friend and a letter to him/her Day 04- Your life's soundtrack Day 05- 10 girls you know in real life that you find beautiful. Post a picture of each. Day 06- 5 things in your room you value the most. Day 07- Picture/s of someone who has the biggest impact on you Day 08- Short term goals for this month and why Day 09- Something you’re proud of in the past few days Day 10- Songs you listen to when you are Happy, Sad, Bored, Hyped, Mad Day 11- A quote you live by. Day 12- Post a past photo. Day 13- A letter to someone who has hurt you recently Day 14- A picture of you and your family Day 15- Put your iPod on shuffle: First 10 songs that play. Write a little something about each of the song's significance to you. Day 16- A book you’ve read that changed your views on something. Day 17- Someone you would want to switch lives with for one day and why Day 18- Plans/dreams/goals you have Day 19- Nicknames you have; why do you have them Day 20- Someone you see yourself marrying/being with in the future Day 21- A picture of something that makes you happy Day 22- What makes you different from everyone else? Day 23- Something you crave for a lot Day 24- A letter to your parents Day 25- What I would find in your bag Day 26- What you think about your friends Day 27- Where is somewhere you would want to visit? Day 28- Post your favorite Youtube video Day 29- In this past month, what have you learned? Day 30- a letter to yourself

Now, I'm ready for this challenge.. :D

IT WAS DARK...

DARK.

HOPELESS.

CHAOTIC.

DOWNFALL.

IT WAS A BLUR.

(missing posts like this.)

(missing doing things I can't do now.)

(missing the old me.)

(missing the little girl in me.)

(missing the simple me.)

(missing the old times with you.)

(missing a simple life.)

(missing everything.)

It was DARK.

I miss.

Buhay ng isang HAMAK na Nars

Apat na taon...apat na taon din ang binuno ko para makatapos ng kursong Nursing. Maraming case studies at community diagnosis ang pinagpuyatan. Maraming on-call na walang cases. Maraming autoimmune diseases na ginawan ng diagram at pinulbos. In short, maraming hirap na pinagdaanan dagdag pa ang mataas na RLE fee at katakut-takot na miscellaneous. Sa kabila ng lahat, marami pa din ang naiinis sa mga estudyanteng nars na katulad ko dahil 1) puti ang kulay ng uniporme namin, 2) maaarte daw at malinis sa katawan, 3) laging naka-make-up sa duty o kahit hindi duty, 4) magaling sa english, 5) laging may hawak ng makapal na libro, 6) palaging competitive, 7) may sariling mundo, at 8) magaganda at gwapo =). Ang hindi nila alam, ganoon talaga kami. haha! Pero hindi pa dun natatapos ang kalbaryo bago ka maging isang ganap na nars. Kailangan mo munang ipasa ang exam na pinakakinatatakutan ng lahat (nursing board exam). Review palang, katakut-takot na kaechusan ang pinagdadaanan. At hindi pa din yun ang katapusan ng kalbaryo para maging isang ganap na nars. Mas mahirap ang naghihintay ng resulta. At kapag, nakasali ang pangalan mo sa listahan ng passers. Tsaraan! Hindi pa din doon nagtatapos ang hirap. Actually, simula pa lang.

Simula pa lang...

...simula pa lang ng unang yugto ng pagiging NARS.

Isa na akong ganap na rehistradong nars... legally and technically. Pero kahit ganoon, mas lalong kumapal ang ulap sa ulo ko...dumilim at lumabo. Wala akong idea kung ano ang susunod na step na gagawin ko sa aking buhay NARS. Nagsimula akong mag-apply sa iba't ibang ospital na malapit lang sa amin puro nga lang volunteer... oo! volunteer! Walang sweldo, walang allowance at kung minsan sa ibang malalaking ospital, ikaw pa ang magbabayad sa ospital sa serbisyong ginawa mo. Akala ng iba madaling maging isang nars...actually, madali nga lang. Madali kung ang puso mo talaga ay ang pagiging NARS. Merong nangantyaw sa akin isang beses. Ang laki daw ng tuition fee at gastos ng mga nag-aaral ng narsing pero pagkatapos eh magiging volunteer lang daw at kukurampot ang sweldo. Iyon ang akala nila. Hindi sa sweldo nasusukat ang kakayahan ng isang NARS. Sabi nga nila, "what is unique in the nursing profession is the service". SERVICE... as in service. Meron pang isa, wala daw kahihinatnan ang mga nars dito sa Pilipinas kaya ang iba nangingibang-bansa kasi andun ang pera. Kaya nga ngayon eh pinipilit nila akong maging volunteer for the sake of experience para itapon sa Qatar. But then, reality bites. Dagdag pa, dahil sa recession na laganap ngayon sa Amerika, ang ibang narses, pumapasok sa call centers dahil walang bakanteng ospital na pwedeng tumanggap sa kagaya namin. Meron akong kakilala, pagkatapos niyang maging RN, nagtrabaho siya sa call center for two years, pero kahit meron siyang well-paying job, ginive-up niya ito para mag-volunteer sa isang primary hospital. Narealize kasi niya na hindi siya nag-aral ng nursing para pumasok sa call center. Kung tutuusin, magaling ang ginawa niya at wala siyang pagsisisi. Bilib ako sa kanya.

Sa ngayon, pagvovolunteer muna ang pagkaka-abalahan ko sabay sa mga trainings na kailangan pang gawin bago ka makapasok ng tuluyan sa isang maayos na ospital. Alam ko, mahirap sa umpisa pero kung meron kang tiyaga at nasa puso mo talaga ang pagiging NARS, higit pa sa dolyar ang araw-araw na nakikita mong dahil sa akin, nakatulong ako at nakadugtong ng buhay ng tao.=)

Gusto kong maging...

Maliit pa lang ako, kahit noong lumaki na, hindi ko na mabilang kung ilang beses akong tinanong ng kung sino, kilala ko man o hindi, kung ano ang gusto kong maging paglaki ko.

Nursery...ang gusto ko lang kumain, maglaro, matulog, mag-ingay, makipag-away, humingi ng baon at maglaro ng texts at pogs.

Kinder... gusto kong maging teacher kasi si Mama teacher. Syempre, ang mga bata gaya-gaya. Wala akong maisip na iba kaya yun ang lagi kong sagot.

Elementary...gusto ko pa rin maging teacher. Wala pa kasing carreer guidance office noon na magbibigay sa'yo ng choice kung anong gusto mong maging paglaki mo. Kaya pag pinapagawa kami noon ng theme writing o kahit ano pa mang essay tungkol sa pangarap ko sa buhay, yun at yun pa rin ang sagot ko... nakakasawa.

1st year High School... sa Baste. Wala pa rin akong maisip na pangarap. Teacher pa rin... TEACHER! Eh sa yun lang ang alam ko eh.

2nd year HS...sa PSAT. Ayun... dito ako nabigyan ng liwanag. Sa paulit-ulit ba naman na "pagiging teacher" ang sagot ko, nagsawa na rin ako. Para maiba, gusto ko nang maging CPA. Wow! Sosyal... Certified Public Accountant. Bigatin sabi ng iba. Pero ayun ang biglang naging hilig ko. Mag-compute ng mag-compute ng mag-compute.

3rd year HS... CPA pa din. Math ang hilig ko eh... Pero biglang humirit ang wish kong maging Engineer. At nagkaroon na nga ng riot ang hilig ko at gusto ko.

4th year high school...WALA! as in totally wala. Hindi ko na alam kung ano ang gusto ko... Kung kelan one step away na lang ako sa pangarap ko, saka pa nabokya ang isip ko... kaya pagdating ng entrance examinations period, tatlong course ang pinili ko, Education, Engineering tapos Nursing... iniisip mo siguro kung bakit hindi ko kinuha ang Accountancy, maging ako hindi ko din alam kung bakit. Pero sa di malamang pagkakataon, kung ano pa ang hindi ko sinasambit kahit noong unang panahon pa, iyon pa ang pinili ko...NURSING.

Pasalamat na lang siguro ako sa nag-imbento ng "mini mini my nimo" kasi kung di dahil sa kanya, hindi ako magiging nurse...*clap clap* =)

Pero kahit meron na akong natupad na hindi ko naging pangarap, meron pa din akong mga pangarap na hanggang ngayon ay gusto ko pa ring matupad kahit in a minor minor way.

DJ...simula nang mahilig ako sa musika, isa sa gusto kong maging ay ang pagiging DJ, buti na lang nabigyan ako ng pagkakataon sa RADIO IGNACIO...salamat mga kabarkada sa konting panahon na nagtiyaga kayo sa boses, advices at love quotes at love songs na na-share ko. Salamat!

DRUMMER/MEMBER OF A BAND... hindi ko pa to nata-try. Pero kahit ganun, natuto na rin akong tumugtog ng drums at gitara... sintunado nga lang.

COMPOSER...nakakatawa pero in a little way...sa abot ng aking nakaya at makakaya, nakabuo ako ng isang kantang punong puno ng inspirasyon... ako nga lang ang tumatangkilik, ako lang ang naglapat ng musika at ako rin lang ang kumanta. Pero at least, kahit once in my life, natupad ko ang pangarap na to...

AUTHOR NG LIBRO... trying hard ako... oo, inaamin ko! Pero sabi nga nila, libre ang mangarap. Gusto kong magsulat at kahit walang mambabasa, at least makakabuo ako ng isang libro... librong kahit kelan hindi na ata mapapublish.=(

Actually, marami pa kong pangarap... isusunod ko na lang. kapag marunong na ulit akong mangarap.=)

Quota ng Pag-ibig ♥♥♥

May quota ang pag-ibig. Sa bawat limang umiibig, isa lang ang magiging maligaya. Ang iba, iibig sa di nila iniibig. O iibig nang di natututo. O iibig sa wala. O di iibig kailanman.

Ang iba'y iibig sa maling panahon, umibig noong 1980s, nakipagmartsa sa mga aktibista, pero ang taong nakatakda para sa kanya ay nabuhay noon pang 1930s, isang rebeldeng laban sa mga Amerikano, matagal nang namatay. Kaya she keeps falling in love sa mga lalaking mas matatanda, hinahanap sakanila ang di mahanap na wala, hindi makapagtagpo ang kahapon at ang kasalukuyan.

May mga pusong pinaglalaruan. Nasa parehong building ng call center but they will never realize that they are on the same floor. Maski parang laging may strange force na humihila sa kanila para tumingin sa kabila ng building. Kailanman ay di sila magtatagpo. Tanungin man siya ng boyfriend niya kung ano iyong lagi niyang tinitingnan sa kabila ay di niya masasagot. At kailanma'y di niya malalaman dahil eventually ang lalaki ay lilipat sa ibang lugar, at siya, hanggang sa mamatay, di niya malalaman kung sino nga ba iyong nasa kabila.

Merong pinalad na nagkakilala, nagkaibigan at nagsama. Pero sa di malamang dahilan ay iniwan ng babae ang lalaki. Mabubuhay ang lalaki sa walang hanggang paghahanap. Mari-realize niya na ang pag-ibig ay laging paghahanap. Pero hindi niya kailanman mahahanap ang babae dahil ang totoong hindi niya mahanap ay ang kanyang sarili.

Merong away ng away kapag magkasama pero hindi naman makaya ang magkahiwalay. Merong nagmamahal lamang kapag nananakit. Merong relihiyon ang humaharang, o katayuan sa buhay, o mga magulang. Merong sila mismo ang gumagawa ng harang.

Merong umiibig na habang nagtatagal ay lalong nawawalan ng IQ. Meron pag umiibig ay napupundi ang 4 out of 5 senses, touch na lang ang natitira. Merong ang tingin sa pag-ibig ay tali. Merong di makahakbang dahil sa pag-ibig at meron namang nakakalipad. Merong ang tingin sa pag-ibig ay hapunang walang sawsawan. Merong pag umibig ay nahaharap sa salamin, sarili ang sinasamba. Merong ang tingin sa pag-ibig ay parusa.

Ang iba'y iibig sa hayop, dahil noong unang panahon ay hayop sila. Ang iba'y iibig sa mga bahay, kinikilig kapag hinahaplos ang barandilya, pinagnanasaan ang mga sahig. Patuloy silang mananakit sa mga babaing umiibig s akanila dahil hindi nila kailanman malalaman na ang puso nila ay gawa sa kahoy.

Pero merong isa sa lima, harangan man ng kulog, ng mga ganid, ng lindol, ng teknolohiya, mahahanap niya ang kanyang mahal. Siya lang ang magiging maligaya.

mula sa aklat ni Ricky Lee (Para kay B)

Bus Trip...=)

Happy New Year nga pala sa lahat. Bago ako mag-post ng mga bagong post for this year, kwento ko muna iyong mga di ko pa natatapos na kwento.

I just can't help to share this one. Habang papunta kami ng palengke ng Salinas, super traffic na naman. At dahil sa traffic na iyon, nabagot, nainis at nagkwentuhan ang mga sakay ng bus. And the most funny part is... ganito kasi 'yon:

Merong isang bakla na nagtatanong sa katabi niya kung saan ang Pandawan. Eksakto taga-dun iyong napagtanungan niya at tinuruan siya papunta dun. Ayos na sana... maya maya, napansin ko na nagkekwentuhan na sila at super lakas lakas pa ng boses. Nakakarindi nga eh... hanggang sa nagkwento na yung bakla tungkol sa buhay niya... kung anong gagawin niya s Pandawan, kesyo kukunin daw niya yung pamangkin niya kasi pag-aaralin daw nila kasi nakakaawa naman daw, kesyo, yung mommy niya daw eh galing sa Amerika, yung ate niya nasa ibang bansa din na nakaasawa ng mayaman na nagtatrabaho sa ABS-CBN,at kesyo teacher daw siya.

Hanggang... napunta ang usapan sa mga teenagers na nagsisimbang-gabi este nagsisimbang-tabi pala.

Nagkwento siya na pag nalabas daw siya ng simbahan pagkatapos ng simbang-gabi, marami daw siyang nakikita sa mga tabi-tabi na nagdedate. At syempre, di nakatiis iyong katabi ko sa upuan. Nakihalo na din dun sa mga nagkekwentuhan. At nakwento niya din na lagi niya daw pinagsasabihan yung mga anak niya, nakwento din niya yung mga panahong tumatakas pa daw siya sa nanay niya nung araw at dumadaan pa sa bintana para hindi mahalata, nakwento din niya kung pano niya pinapagalitan yung anak niya. Hay naku! Kung pwede nga lang lakarin na lang ang palengke eh ginawa ko na sa sobrang rindi sa mga taong to...haha! Ayun... nang makaurong-urong yung bus. Bumaba na lang kami... grabe kasi talaga ang hangin pa nung bakla. =) =)

Second bus trip
Destination: SM Bacoor

Ayun... nung hapon na, nagpunta kami ni Ren-Ren ng SM para bumili ng libro (yung 1984 ni toinkz). At habang nasa bus kami, may experience na naman akong parang ewan...haha. Andun kasi azko nakaupo sa unahan sa left side tapoz may isang pamilya na nakaupo sa tapat ko. Isang nanay na may kargang maliit na bata tapos sa tabi niya tatlo pang maliliit na batang mga nasa edad 7, 6, at 5. Nakakaawa kasi yung nanay saka yung mga anak niya kaya ayun kung anu-anong pumapasok sa isip ko. Gumawa na ako ng sarili kong kwento tungkol sa kanila. AT ganito iyon:

(1) Siguro, lumayas yung nanay na ito sa kanila kasi nag-away sila nung asawa niya at dinala niya yung anak nila (mukha kasing ganun eh--peace)
(2) Siguro, pupunta siya sa mga magulang niya para dun mag-celebrate new year.
(3) O kaya naman, baka galing sila sa isang lugar at namasko at ngayon, pauwi sila sa kanila.
(4) Maya maya, sumakit yung tiyan nung batang babae, sa loob ko baka may sakit yung bata sa pag-ihi, o baka nagugutom lang, o baka nasobrahan ng kain at nag-dadiarrhea =)
(5) Feeling ko talaga lumayas sila eh o kaya naman wala talaga silang pupuntahan.. haha.. .ewan! naloka nga ako dun eh.

At pagkatapos nun, lumipat na sila dun sa likod. hehe

Ayun, na-share ko na lahat... Grabe... Ibang klase talagang Bus trip toh.=)

The Story of the Pencil

source: “Like the Flowing River” by Paulo Coelho

A boy was watching his grandmother write a letter. At one point he asked:

‘Are you writing a story about what we’ve done? Is it a story about me?’
His grandmother stopped writing her letter and said to her grandson:
I am writing about you, actually, but more important than the words is the pencil I’m using. I hope you will be like this pencil when you grow up.’

Intrigued, the boy looked at the pencil. It didn’t seem very special.
‘But it’s just like any other pencil I’ve ever seen!’

‘That depends on how you look at things. It has five qualities which, if you manage to hang on them, will make you a person who is always at peace with the world.’

‘First quality: you are capable of great things, but you must never forget that there is a hand guiding your steps. We call that hand God, and He always guides us according to His will.’
‘Second quality: now and then, I have to stop writing and use a sharpener. That makes the pencil suffer a little, but afterwards, he’s much sharper. So you, too, must learn to bear certain pains and sorrows, because they will make you a better person.
‘Third quality: the pencil always allows us to use an eraser to rub out any mistakes. This means that correcting something we did is not necessarily a bad thing; it helps to keep us on the road to justice.’
‘Fourth quality: what really matters in a pencil is not its wooden exterior, but the graphite inside. So always pay attention to what is happening inside you.’
‘Finally, the pencil’s fifth quality: it always leaves a mark. in just the same way, you should know that everything you do in life will leave a mark, so try to be conscious of that in your every action’

Kariton ni Kuya Ef

Nakakataba ng puso na nagmula sa sarili kong bayan (Cavite City) at produkto ng luma kong paaralan (San Sebastian College-Recoletos) ang kasulukuyang tinanghal na CNN Hero of the Year. Si Efren Peñaflorida o mas kilala sa tawag na Kuya Ef.

Sa bawat pagsubok ng buhay, ikinintal ni Kuya Ef sa ating mga puso at isipan na hindi sagabal ang kahirapan upang makamit ang edukasyon. Naging produkto ng diskriminasyon at pangungutya, hindi siya nawalan ng pag-asa upang makamit ang kanyang pangarap. At sa kabila ng pagsubok na ito, nabuo sa kanyang damdamin ang nahimbing na ambisyong tumulong sa mga kagaya niya. Inilunsad niya ang Dynamic Teen Company (DTC) na naglalayong tumulong sa mga kabataang hindi nabigyan ng oportunidad na makatungtong ng paaralan sa pamamagitan ng kariton at pagtuturo sa kalye. At sa bawat pag-usad ng kariton ni Kuya Ef, maraming kabataan ang natutulungan. Katangi-tangi ka Kuya Ef. Pinatunayan mo na determinasyon, tatag ng loob at tuwid na prinsipyo ang solusyon.

Tunay ngang nararapt kang tanghalin na isa ng bagong BAYANI.

Precious that is Priceless

"There are things they don't know that we know because they are all after money."

---Tanna Man

Karangyaan...pera... yaman. Hindi maikakaila na umiikot ang mundo ng karmihan sa pera. Pera na nga ang nagpapatakbo ng buhay natin. Pera na nga. Kagaya ng pagsakay sa taxi, madali at kumbinyente kang makakarating sa patutunguhan mo, pero may kapalit na pera. Sa pagkain, pera narin ang solusyon para matugunan ang pagkalam ng sikmura. Ano kaya ang magiging hitsura ng mundo kung walang pera? Naalala ko sa isang programa ng Nat Geo Channel, may nagtanong sa isang native people tungkol sa pananaw nila sa same sex marriage. Sabi ng mga native, ang lalaki kung magpapakasal sa isa pang lalaki, eh hindi magkakaanak, ikinakasal ang isang lalaki at ang isang babae para magkaanak. Natawa ako sa sinagot nung nagtanong, sabi niya, "We are living individually. We are individualized people and we already have big population that is why we no longer need children. We are more into money." Bigla akong natauhan, pera na nga lang ba talaga ang mahalaga? Nakakapanlumo, pero iyon ang totoo. Mahirap mang aminin, pero iyon ang reyalidad. Naiisip ko kung paano ako mabubuhay kung walang pera, siguro walang pagkain, walang bahay, walang kuryente, walang pang-computer, walang pamasahe sa bus, walang pang-snack, walang pang-tuition, walang pang-date, walang pambili ng damit, wala na lahat... kasi lahat ng bagay sa mundo may katumbas na pera. Biglang sumagi sa isip ko, paano ba nabuhay ang tao bago pa nadiskubre ang pera? Nagkaroon tuloy ako ng migraine sa kaiisip.

Habang naghahanap ako ng programang pwedeng panuorin, nabaling ang atensyon ko sa Nat Geo Channel. Naaliw ako sa mga tribeman galing Tanna--isang isla na matatagpuan sa Timog ng Amerika. Dumayo sila at nakipagsapalaran sa Amerika para ipahayag ang isang napakahalagang mensahe---kapayapaan, pagmamahalan, at harmony. At sa paglalakbay nila, sa mayamang kontinente ng Amerika, marami silang natutunan sa liberal na kultura ng Amerika na taliwas sa kanilang naging kultura. Nakakapukaw ng damdamin. Meron pa palang grupo ng mamamayan sa mundo ang hindi silaw sa pera. Para sa kanila, ang munti nilang isla ay isa ng kayamanan. Lahat ng kailangan nila sa buhay ay matatagpuan na doon (sana doon ako nakatira). Sa kanila, lahat pantay-pantay. Walang mayaman, walang mahirap. At dahil doon. nabubuhay sila ng payapa at masaya(sana ganoon din ang pananaw natin). Sa paglalakad nila isang araw sa New York, may nakita silang matandang lalaking pulubi at walang tirahan. Nakakapangdismaya...sa dami ng mga matataas na tower at buildings sa siyudad, bakit may mga tao pang walang tirahan? Parang dito sa Pilipinas, maraming building, condominiums, apartments at kahit nga mga bundok sinisira para tayuan ng building, eh bakit madami pa ring walang tirahan at nagkakasya na lang at nagtitiyaga sa barung-barong sa ilalim ng tulay at kahit sa gilid lang ng kalsada? Kung iisipin, simpleng bagay lang ito para sa ilan, ni hindi nga natin napapansin. Masyado kasi tayong mapagpahalaga sa pera. Pera na lang kasi ang mahalaga sa atin. Sana mamulat ang mga mata natin na hindi lahat ng bagay sa mundo may presyo, sabi nga nila, "the most precious things on earth are the ones that is priceless."

Tigang na Kaisipan

Tigang... ibig sabihin dehydrated.
O baka naman hypoxic. Maybe yes.
Nauubusan na nga ng hangin ang utak ko. Siguro kulang sa tulog.
Kulang sa tulog dahil maraming iniisip.
Iba-ibang tao, pangyayari, bagay-bagay. Kahit ano.
Ganyan ang senaryo ng utak ko kapag gabi.
Sabi ko nga, kung kelan tahimik at mapayapa ang kapaligiran,
doon sumisigaw ng malakas ang puso ko. Haha! So odd.
Wala na nga akong maisip na ilathala sa blog na 'to.
Pero pinipilit kong pigain hanggang sa maging tigang na nga.

Noong mga nakaraan araw, madami akong nabasang blogs na nakapagbigay sa akin ng inspirasyon na maglathala ulit ng mga akdang walang patutunguhan. Non-sense ika nga. Pero ayos na yun, at least may humor.☺Kaya eto, nakapag-post ulet ako. Mas masarap palang gamitin ang sariling lengwahe. Madaling sabihin, madaling maiintindihan. Muntik ko nang makalimutang Pilipino ako. Dati ko namang hinahabi ang mga akda kong walang kwenta sa salitang ito, naimpluwensiyahan lang ako. Parang nung dumating ang mga Amerikano sa Pilipinas. Ah basta, mahina nga pala ako sa History. Hanggang dito na muna, kailangan ko nang ipahinga ang utak kong tigang sa walang kwentang kapararakan. Ciao!