Showing posts with label book. Show all posts
Showing posts with label book. Show all posts

Sunday, April 17, 2011

THE TIME TRAVELER'S WIFE




Henry De Tamble is a young man with a singular disease that makes living life at all, let alone a normal one, difficult. Henry suffers from Chrono-Displacement Order, a disease that is constantly whisking him away from his life to deposit him in the past and future without a moment's notice or control. Unable to travel with money or even clothing, Henry's life is one of uncertainty and danger. But throughout his life, one thing remains constant: Clare Abshire, an heiress who has known Henry since her early childhood when his future self came to visit her: his future wife. They struggle throughout their lives to be together, to maintain a relationship when Henry has no control over his whereabouts. Claire falls in love as a young girl with an older Henry who has known her for many years, but when she meets him in her twenties, he is her age and has never met her before. She begins a relationship with a younger Henry who has yet to become the man she has fallen in love with, just as an older Henry spends his time caring for a young Claire who is alone in the cold atmosphere of her family's home, but is not the woman he leaves behind when he comes to "visit".

They cannot reveal Henry's illness for fear of his being locked up in a mental institution or taken away for study, so they tell few people. Other people weave in and out of the story: his violinist father, who has become an alcoholic recluse since his mother's death in a car accident when Henry was a young boy (a scene he revisits against his wishes). The housekeeper who helped to raise Henry when his father withdrew. Claire's bohemian friends who wonder and even disapprove of her husband who seems dark and even violent to them.

Claire and Henry go through an agonizing process trying to conceive, something Henry is hesitant about for fear of passing on his gift/curse. He goes so far as to have a vasectomy, but a past self comes along and helps Claire to conceive. A daughter is born, and the baby helps to reintegrate Henry's father into their lives. Henry meets with a doctor that he is able to convince of his disease and they go about studying it, they are never able to halt it, but they are able to identify the gene in Henry that they believe makes his time-travel possible.

A few years after the birth of his daughter, Henry's trips become more dangerous and violent, he senses a degeneration in his body from all the stress. One night he is suddenly thrust into freezing conditions, with no way to reach help. He contracts hypothermia before he travels back and he loses his feet. He and Claire both know what this means: without the ability to run; to steal clothing and money, to escape from danger, Henry will die.One night Henry travels back to Claire's childhood and sees himself die, shot by her father and brother when they are out hunting. Later he travels to the future and meets his daughter on a school field trip and realizes he has died several years ago. He stays and gets to know his daughter for a while, she too can travel but she can control it to some degree, and she has found it more a gift than a curse. Claire hurries across town to try and see him, but he disappears before they can meet.

Now knowing when he dies, and that it is soon, he gathers all his friends and family for a big party, saying goodbye without telling them, then he sits in Claire's arms and spends his last minutes with her. He disappears and then comes back seemingly moments later, fatally wounded.

Claire is despondent but she lives for the few times that Henry has traveled to the future and thus will still be in her life. He visits a couple of times, but he sees their daughter more than her. He promises her that he will come for her on the day she dies. Claire spends the rest of her life, and she has spent it thus far, waiting for Henry.


Saturday, November 6, 2010

Destined Kismet

Totoo ba talaga ang destiny?
Naniniwala ka ba sa destiny?

Meron ba talagang dalawang tao na nakatakda para sa isa't isa? Yung tipong kahit magunaw pa ang mundo, magkalayo man kayo ng milyon-milyong milya, ilang taong di magkita, makahanap ng iba, o kahit di mo pa siya nakikilala ngayon, against all odds, magtatagpo ulit kayo sa di inaaasahan pero nakatakdang pagkakataon.

Destiny ika nga... Oo, DESTINY...

Parang yung mga love stories sa movies na napanuod ko, mga librong nabasa ko, mga kantang narinig ko.

Maniniwala ka ba kung sasabihin ko na kung di mo pa natatagpuan ang destiny mo, kahit mamatay ka pa, matatagpuan mo rin siya sa kabilang buhay?

Naku...destiny haunts me, as always... kahit saan ako magpunta, lagi mo pinapaalala sa'ken that you do exist.

Tuesday, September 28, 2010

Gusto kong maging...

Maliit pa lang ako, kahit noong lumaki na, hindi ko na mabilang kung ilang beses akong tinanong ng kung sino, kilala ko man o hindi, kung ano ang gusto kong maging paglaki ko.

Nursery...ang gusto ko lang kumain, maglaro, matulog, mag-ingay, makipag-away, humingi ng baon at maglaro ng texts at pogs.

Kinder... gusto kong maging teacher kasi si Mama teacher. Syempre, ang mga bata gaya-gaya. Wala akong maisip na iba kaya yun ang lagi kong sagot.

Elementary...gusto ko pa rin maging teacher. Wala pa kasing carreer guidance office noon na magbibigay sa'yo ng choice kung anong gusto mong maging paglaki mo. Kaya pag pinapagawa kami noon ng theme writing o kahit ano pa mang essay tungkol sa pangarap ko sa buhay, yun at yun pa rin ang sagot ko... nakakasawa.

1st year High School... sa Baste. Wala pa rin akong maisip na pangarap. Teacher pa rin... TEACHER! Eh sa yun lang ang alam ko eh.

2nd year HS...sa PSAT. Ayun... dito ako nabigyan ng liwanag. Sa paulit-ulit ba naman na "pagiging teacher" ang sagot ko, nagsawa na rin ako. Para maiba, gusto ko nang maging CPA. Wow! Sosyal... Certified Public Accountant. Bigatin sabi ng iba. Pero ayun ang biglang naging hilig ko. Mag-compute ng mag-compute ng mag-compute.

3rd year HS... CPA pa din. Math ang hilig ko eh... Pero biglang humirit ang wish kong maging Engineer. At nagkaroon na nga ng riot ang hilig ko at gusto ko.

4th year high school...WALA! as in totally wala. Hindi ko na alam kung ano ang gusto ko... Kung kelan one step away na lang ako sa pangarap ko, saka pa nabokya ang isip ko... kaya pagdating ng entrance examinations period, tatlong course ang pinili ko, Education, Engineering tapos Nursing... iniisip mo siguro kung bakit hindi ko kinuha ang Accountancy, maging ako hindi ko din alam kung bakit. Pero sa di malamang pagkakataon, kung ano pa ang hindi ko sinasambit kahit noong unang panahon pa, iyon pa ang pinili ko...NURSING.

Pasalamat na lang siguro ako sa nag-imbento ng "mini mini my nimo" kasi kung di dahil sa kanya, hindi ako magiging nurse...*clap clap* =)

Pero kahit meron na akong natupad na hindi ko naging pangarap, meron pa din akong mga pangarap na hanggang ngayon ay gusto ko pa ring matupad kahit in a minor minor way.



DJ...simula nang mahilig ako sa musika, isa sa gusto kong maging ay ang pagiging DJ, buti na lang nabigyan ako ng pagkakataon sa RADIO IGNACIO...salamat mga kabarkada sa konting panahon na nagtiyaga kayo sa boses, advices at love quotes at love songs na na-share ko. Salamat!

DRUMMER/MEMBER OF A BAND... hindi ko pa to nata-try. Pero kahit ganun, natuto na rin akong tumugtog ng drums at gitara... sintunado nga lang.

COMPOSER...nakakatawa pero in a little way...sa abot ng aking nakaya at makakaya, nakabuo ako ng isang kantang punong puno ng inspirasyon... ako nga lang ang tumatangkilik, ako lang ang naglapat ng musika at ako rin lang ang kumanta. Pero at least, kahit once in my life, natupad ko ang pangarap na to...

AUTHOR NG LIBRO... trying hard ako... oo, inaamin ko! Pero sabi nga nila, libre ang mangarap. Gusto kong magsulat at kahit walang mambabasa, at least makakabuo ako ng isang libro... librong kahit kelan hindi na ata mapapublish.=(


Actually, marami pa kong pangarap... isusunod ko na lang. kapag marunong na ulit akong mangarap.=)



Wednesday, September 15, 2010

Quota ng Pag-ibig ♥♥♥

May quota ang pag-ibig. Sa bawat limang umiibig, isa lang ang magiging maligaya. Ang iba, iibig sa di nila iniibig. O iibig nang di natututo. O iibig sa wala. O di iibig kailanman.
Ang iba'y iibig sa maling panahon, umibig noong 1980s, nakipagmartsa sa mga aktibista, pero ang taong nakatakda para sa kanya ay nabuhay noon pang 1930s, isang rebeldeng laban sa mga Amerikano, matagal nang namatay. Kaya she keeps falling in love sa mga lalaking mas matatanda, hinahanap sakanila ang di mahanap na wala, hindi makapagtagpo ang kahapon at ang kasalukuyan.
May mga pusong pinaglalaruan. Nasa parehong building ng call center but they will never realize that they are on the same floor. Maski parang laging may strange force na humihila sa kanila para tumingin sa kabila ng building. Kailanman ay di sila magtatagpo. Tanungin man siya ng boyfriend niya kung ano iyong lagi niyang tinitingnan sa kabila ay di niya masasagot. At kailanma'y di niya malalaman dahil eventually ang lalaki ay lilipat sa ibang lugar, at siya, hanggang sa mamatay, di niya malalaman kung sino nga ba iyong nasa kabila.
Merong pinalad na nagkakilala, nagkaibigan at nagsama. Pero sa di malamang dahilan ay iniwan ng babae ang lalaki. Mabubuhay ang lalaki sa walang hanggang paghahanap. Mari-realize niya na ang pag-ibig ay laging paghahanap. Pero hindi niya kailanman mahahanap ang babae dahil ang totoong hindi niya mahanap ay ang kanyang sarili.
Merong away ng away kapag magkasama pero hindi naman makaya ang magkahiwalay. Merong nagmamahal lamang kapag nananakit. Merong relihiyon ang humaharang, o katayuan sa buhay, o mga magulang. Merong sila mismo ang gumagawa ng harang.
Merong umiibig na habang nagtatagal ay lalong nawawalan ng IQ. Meron pag umiibig ay napupundi ang 4 out of 5 senses, touch na lang ang natitira. Merong ang tingin sa pag-ibig ay tali. Merong di makahakbang dahil sa pag-ibig at meron namang nakakalipad. Merong ang tingin sa pag-ibig ay hapunang walang sawsawan. Merong pag umibig ay nahaharap sa salamin, sarili ang sinasamba. Merong ang tingin sa pag-ibig ay parusa.
Ang iba'y iibig sa hayop, dahil noong unang panahon ay hayop sila. Ang iba'y iibig sa mga bahay, kinikilig kapag hinahaplos ang barandilya, pinagnanasaan ang mga sahig. Patuloy silang mananakit sa mga babaing umiibig s akanila dahil hindi nila kailanman malalaman na ang puso nila ay gawa sa kahoy.
Pero merong isa sa lima, harangan man ng kulog, ng mga ganid, ng lindol, ng teknolohiya, mahahanap niya ang kanyang mahal. Siya lang ang magiging maligaya.
mula sa aklat ni Ricky Lee (Para kay B)